Share

Όλο και λιγοστεύουν οι μέρες του χειμώνα
κι η αναμονή της άνοιξης γίνεται όλο και πιο έντονη.
Η βροχή πρασίνισε τον κάμπο της ψυχής
κι ο ήλιος πήρε θέση πίσω απ’ τα χείλη τ’ ουρανού.

Eμείς, σαν πεταλούδες πετάμε από γειτονιά σε γειτονιά
κουβαλώντας την ουσία της γονιμότητας.

Share

Καθισμένη πάλι σ΄ένα βράχο παρελθόν
Γύρω μου οι γλάροι
με μισή φτερούγα ταξιδεύουν
Πώς άραγε θα φτάσουν στον ορίζοντα;

΄Εχουνε γίνει πια τα καλοκαίρια μας
βαρύτερα από χειμώνες
Φιλάσθενα, αργά
με ρίγη φονικά και πυρετό
Τόσες μνήμες να κεντούν με αίμα…

Share

Στους δρόμους τα λογής λογής ποδήλατα
φλερτάρουν με την απρόσμενη καλοκαιριά
Η ζωή μαζεύει φως και πράσινο
Έτοιμη είναι για την καινούρια φωτοσύνθεση
Αειθαλές χαμόγελο
κουρνιάζει ήδη στα κλαδιά της μέρας
Κι η Αθηνά σαν μούσα ενός άλλου Παρθενώνα…

Share

Περνούν οι μέρες
και βγαίνουνε τα λόγια μας στον αέρα άοσμα

Είναι καλοκαιράκι… λέει
κι όμως εγώ είδα τα χνώτα μου
εκεί κοντά στο Αργοστόλι.
‘Ακουσα κι εκείνο το μαντολίνο
να παίζει στο ρυθμό του ψεύτικου αυτού κόσμου
σαν περπατούσ’ ανάλαφρα στην αμμουδιά του Μύρτου.

Share

Τη μέρα
που το συμβόλαιό μου
με τον ήλιο θα παγώσει
αγαπημένοι μου
μη με στεγάσετε
στον οικογενειακό.

Share

1.

Ψάχνεις για σκιά
καθώς το δέντρο γέρνει
να σε πλακώσει.

2.

Οι ψυχές ξέρουν
αν είναι τ’ αηδόνια
που κελαηδούν.

3.

Xιλιάδες φύλλα
στο νοτισμένο χώμα
μι’ ανάσα ψάχνουν.

Share

ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ

Μην ξεκρεμάτε
τα κάδρα των ηρώων.
Χύνεται αίμα.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ

Δεν με γελάτε.
Διαβάζω τα γραφτά σας
από το τέλος.

Share

Όταν δυο πλάσματα αισθανθούν μια έλξη αμοιβαία
κάποια στιγμή θα οδηγηθούν σε μια πορεία μοιραία
και από τότε είναι κοινός γι’ αυτούς ο χωροχρόνος
κι όταν δεν βρίσκονται μαζί θα τους ματώνει ο πόνος.

Share

Ανθοχρωματισμένη μου
και γλυκοβλεφαρούσα,
χρυσοαναθρεμμένη μου
και χαμηλοβλεπούσα.

Γιατί ψυχοζαλίζεσαι
και γκριζοταξιδεύεις;
γιατί συννεφοκρύβεσαι
και παραπονοπαίζεις;

Share

Ήρθε στον χώρο που μαζεύαμε φάρμακα κι έφερε την μεγαλύτερη σακούλα. Κάθισε αντίκρυ κι άναψε τσιγάρο. ΄Άσσο πλακέ Παπαστράτο, ο παππούς καπνεργάτης το 36, ήξερε τα μέσα και τα έξω του καπνού. Σηκώθηκαν τα δακτυλίδια του καπνού, φανήκαν αμήχανες από πίσω οι δεκαετίες. Μιλήσαμε για πολλά. Καλλιτέχνης εμπλεκόμενη με τα εικαστικά και το θέατρο, χρόνια στο ΚΚΕ εσ. (πόσο άκομψο αυτό το εσ. όταν κι εσύ στηριζόσουν οικονομικά στον Τσαουσέσκου, Αμερικανοί ή Ανατολικοί ή Έλληνες, δύσκολα ανεξάρτητη από τοπικά ή υπερτοπικά συμφέροντα η πολιτική σκηνή…

Share

Πρώτη φορά διάβαζα ποίηση του Γιώργου Βέη και ομολογώ ότι με δυσκόλεψε πολύ. Βρέθηκα να περιφέρομαι ανάμεσα σε στίχους ρεαλιστικής δυνάμεως αλλά και σε στίχους υπαρξιακούς και μεταφυσικούς, κινούμενους μέσα σε καθαρά ιδεαλιστική αντίληψη πάσης εκφραζομένης πρακτικής δραστηριότητας. Βέβαια, αυτό συναντάται στην πορεία πολλών ποιητών, σπάνια όμως στην ίδια συλλογή. Σκέπτομαι αν ο Γιώργος Βέης είναι δισυπόστατος, έχει δηλαδή στιγμές συναισθηματικής και ιδεολογικής δισυποστασίας (ίσταται μετέωρος, όπως π.χ. ο γράφων), ή εάν πειραματίζεται συνειδητά επάνω στη μανιέρα του,

Share

Σαράντα γκρίζες σκέψεις
αποβραδίς στο προσκεφάλι μου
κάνουνε πως κοιμούνται
μα με τα μάτια κόκκινα
σαν φλόγες καημοί με καίνε

Σκληρές στιγμές γεννά ο χρόνος
σαν δεν τον χαϊδεύεις
σαν δε λειαίνεις τις αιχμές
που γίνονται ακίδες